بآ منـــے خـــدآ....؟

در این سـرآب فـنآ چشـمه ی حیآت منم

وگر بـه خـشم روی صد هـزآر سآل ز من

به عآقبت به من آیی کـه منـتـهآت منـم

نگفـتمت که بـه نـقش جـهآن مـشو رآضی

که نقـشبـند سـرآپـرده ی رضـآت مـنم

نگـفتـمت که مـنم بـحر و تـو یکـی مآهی

مـرو به خشـک که دریآی با صـفآت مـنم

نگـفـتمت که چـو مـرغآن به سـوی دآم مـرو

بـیآ کـه قــوّت پـروآز و پـر و پـآت مـنم

نگـفـتمت کـه تـرآ ره زننـد و سـرد کـنند

کـه آتـش و تـبش و گـرمی هـوآت منـم

نگـفـتمت که صـفتـهآی زشـت در تـو نـهند

که گم کنی که سر چشـمه ی صفآت منم

نگـفـتمت که مـگو کآر بـنده از چـه جـهت

نـــظآم گـیـرد خـلآق بـی جـهــآت مـنم

اگـر چـرآغ دلـی دآنکـه رآه خـآنه کـجآست

وگـر خدآ صـفتی دآنـکه کـد خـدآت مـنم